Fyrir þessa fyrstu  íslensku útgáfu af viðburðinum varð reyndar nauðsynlegt að aðlaga aðeins leiðarvalið.  Að hjóla frá austurströnd til vesturstrandar Íslands á einum degi, sem yrði að lágmarki um 700 kílómetra leið, er auðvitað ógerningur.  Þess vegna var ákveðið að leiðin myndi í staðinn liggja í stóran sveig um suðvesturhorn landsins.  Þegar lagt er af stað frá Þorlákshöfn við sólarupprás er hægt að standa á hafnarbakkanum og horfa til austurs yfir sjóinn til að sjá sólina rísa upp yfir fjöllin í fjarska.  Og það er einmitt lykillinn að Chase The Sun áskoruninni.  Eina tímatakan sem er viðhöfð er gangur sólarinnar yfir himininn.  Þess vegna gefst þátttakendum líka oftast tími til að njóta útsýnisins og að skoða sig um á leiðinni áður en ferðinni er lokið og sólin sest við endastöð ferðarinnar.  En eins og lesa má hér á eftir er þetta enginn sunnudagstúr.

Sami háttur er hafður á alls staðar þar sem Chase The Sun viðburðir fara fram, þ.e. á Englandi (UK South leiðin), Skotlandi (UK North leiðin), Írlandi (Ireland) og Ítalíu (Italy).  Þá er hjóluð fyrirfram ákveðin leið sem er nærri 200 mílur að lengd, þar sem ákveðnir áfangastaðir eru merktir inn og þátttakendur geta áð til að fylla á brúsana sína og fá einhvern bita að borða.  Að öðru leyti þurfa þátttakendur sjálfir að sjá um alla næringu og tæknilega hluti á leiðinni sem gefur um leið ákveðið frelsi til að fara hægar eða hraðar yfir suma hluta leiðarinnar eða velja einhverjar krókaleiðir þar sem tími og tækifæri gefst.

Í þessari fyrstu íslensku útgáfu tóku þrír hjólarar þátt: Hartmann K. Guðmundsson, Sigurður Jónas Eggertsson og Birgir Fannar Birgisson, allir vanir hjólreiðum og hafa tekið þátt í alls kyns hjólreiðaviðburðum og keppni gegnum árin.  Reyndar var gerð önnur tilraun nokkrum vikum áður, þar sem Birgir og Mike Viney lögðu saman af stað frá Þorlákshöfn en eftir rúmlega 180 kílómetra hjólaferð urðu þeir að hætta tilrauninni, vegna slagveðurs.  Mánuði síðar, í lok júlí, var farin sú ferð sem hér er lýst en þá lögðu Hartmann, Siggi og Birgir af stað frá Þorlákshöfn klukkan 03:00, rétt áður en fyrstu geislar sólarinnar gægðust yfir fjöllin í norðaustri, við Hveragerði og undirlendi Ölfussvæðisins.

Fyrstu 55 kílómetrarnir liggja um strandlengjuna frá Þorlákshöfn í austurátt að Þjórsárósum, um Þorlákshafnaveg (38) og Eyrarbakkaveg (34), Óseyrarbrú og  Gaulverjabæjarveg (33), gegnum Stokkseyri og áfram í austur eftir Villingaholtsvegi (305).  Allan þann tíma blasir Eyjafjallajökull við beint fram undan í fjarska á meðan fjaran og tignarlegur Knarrarósvitinn líða hjá.  Þegar komið er að heimreiðinni að Fljótshólum er sveigt eins og Villingaholtsvegurinn liggur í norðurátt og hjólað meðfram Þjórsánni að Urriðafossi (302), sem er fyrsti áningarstaðurinn.  Þar stoppuðum við örstutt um klukkan 05:30 og snæddum fyrstu nestisbitana.

Næsti leggur fer eftir Suðurlandsvegi (1) yfir Þjórsárbrú en sveigir svo mjög fljótlega í norður um Gíslholt á Heiðavegi(284) og Hagabraut (286) og liggur þar eftir malarvegum gegnum sveitirnar á austanverðum Þjórsárbökkum, þar til komið er að Landvegi (26) og honum fylgt í norður upp til Búrfells, meðfram hraunbreiðunum í nágrenni Galtalækjar og við Heklurætur.  Að sjálfsögðu er alltaf varhugavert að hjóla á Þjóðvegi 1, en þarna klukkan 05:30 um morguninn urðum við lítið varir við umferð.  3 bílar tóku framúr okkur á þeim 4 kílómetrum sem við vorum á vegi 1 og í svo góðu veðri gátum við bæði séð og heyrt allt sem nálægt okkur var, sem var þó ákaflega fátt.  Helst var að maður heyrði aðeins í hrossagauk eða rollu.  Íslenska sveitin skartaði sínu fegursta á þessum fallega sumarmorgni.

Á þessum hluta leiðarinnar fór ég hins vegar að upplifa sterka krampa í lærum, sem háðu mér verulega um leið og leiðin lá upp í móti.  Líklega var um að kenna vökva- eða steinefnaskorti sem við reyndum að bregðast við með því að dæla steinefnatöflum í alla vatnsbrúsa á hjólinu mínu og skipa mér að þamba við hvert tækifæri.  Þetta voru sérstaklega slæmar fréttir þar sem við vorum ekki búnir að hjóla nema tæpa 70 kílómetra af þeim 335 sem fyrirhugaðir voru þann daginn.  Hartmann tók upp frá þessu forystuna að miklu leyti og sá um að kljúfa vindinn fyrir tríóið það sem eftir lifði dags, sem bjargaði ferðinni fyrir hina.  Það er meira en að segja það að hjóla 250 kílómetra, að miklu leyti í mótvindi, upp í móti og stundum á grófri möl, en líka að nokkru leyti í töluverðri umferð, með eintóma viðvaninga í eftirdragi.

Þegar komið var að Búrfelli stuttu fyrir hádegið var farið yfir Þjórsá í tveimur áföngum, fyrst á göngu- og hestabrúnni við Þjófafoss en svo á glæsilegu stöðvarhúsi Búrfellsvirkjunar.  Vegarslóðinn þar á milli (uþb 9 km) er frekar gróf malarleið og þess vegna ekki fær þeim sem eru á hefðbundnum götuhjólum (racer) á mjóum dekkjum.  Velji fólk að fara af stað á þannig hjólum er því ráðlegra að halda áfram í norður á Landvegi (26) að stíflumannvirkjunum við Árskóga, sem er svolítið lengri leið og inniheldur meira klifur, en er samt ekki alveg laus við malarvegi.  Hins vegar fá þau sem fara þessa leið á góðum degi að njóta útsýnisins yfir mestallt suðurlandið ofan af Búrfelli sjálfu áður en húrrað er niður hlykkjótta leiðina við Sámsstaðamúla niður í Þjórsárdalinn.

Á þessum grófa malarslóða, frá Þjófafossi að stöðvarhúsi Búrfells, lenti Siggi í því óhappi að tapa einni af skrúfunum sem héldu smellunni undir vinstri skónum hans.  Einmitt á þeim hluta leiðarinnar þar sem smelluskór og pedalar hefðu komið mest að gagni, grófum malarkaflanum, þurfti hann þess vegna að stoppa og losa smelluna af öðrum skónum.  Svo tók við baráttan við að reyna að krækja skónum einhvern veginn á pedalann með engu öðru en stakri skrúfu sem stóð niður úr annars sléttum skóbotninum og hefði í raun hæglega getað brotnað við átökin.  Þetta er ákaflega erfitt að gera og getur verið mjög sársaukafullt þegar hjólaðar eru langar vegalengdir, að fá þannig allan þrýstinginn frá pedalanum upp í gegnum stakan punkt undir miðri ilinni.  Enda kom í ljós að Siggi varð að hætta þátttökunni nokkru síðar, en meira um það á eftir.

Mikilfenglegt landslag við Búrfell leyfir hjólandi vegfarendum virkilega að upplifa smæð sína gagnvart hrikalegri náttúrunni og þeirri ógnarmiklu orku sem felst í fljótinu.  Fyrir þau sem ef til vill eru aðeins á undan áætlun á þessum slóðum er tilvalið að skoða Þjóðveldisbæinn á Stöng áður en haldið er upp á Þjórsárdalsveg (32) og beygt til suðvesturs til að þjóta niður dalinn.  Það er líka eitthvað svo magnþrungið að byrja ferðina með opið Atlantshafið í eyrunum, rúlla svo framhjá Eyjafjallajökli og Heklu, sem er meðal virkustu eldfjalla landsins, áður en komið er í hraunbreiðurnar og loks að úfnu stórfljóti við eina stærstu virkjun landsins.  Orkan er einhvern veginn alltumlykjandi og á góðum degi er alveg hægt að finna hvernig það getur blásið fólki byr í brjóst að finna hana svona nálægt sér.

Eftir stutt stopp við Hjálparfoss rétt sunnan Búrfells lá leiðin í suðvestur gegnum allan Þjórsárdalinn að Árnesi þar sem stansað var til að innbyrða hádegismat.  Þegar þarna var komið voru lærkramparnir nánast horfnir og ég fann að allt horfði til betri vegar. En Siggi var farinn að þjást verulega í ilinni og var kominn að því að hringja heim og biðja um að verða sóttur.  En tilhugsunin um að ná ekki að klára varð til þess að hann teygði aðeins á því og ákvað að halda svolítið lengur áfram, en gætti þess samt að vera með næga hleðslu á símanum ef til þess kæmi.

Ef fólk vill er á þessari leið niður Þjórsárdalinn hægt að taka smávegis aukakrók með því að sleppa malbikuðu leiðinni sunnan megin við fjöllin og fara frekar norðanmegin við Miðfell, Núp og Skaftholtsfjall.  Þá er hjólað um vel þjappaðan Gnúpverjaveg (325) og komið að Árnesi norðan megin, áður en vegurinn tengist aftur Þjórsárdalsvegi.  Hins vegar virðist engin leið til að komast yfir Stóru-Laxá annars staðar en á Skeiða- og Hrunamannanvegi við Laxárholt.  Í undirbúningi ferðarinnar var þó nokkrum tíma eytt í að skoða svæðið upp með ánna til að reyna að finna vað eitthvað norðar, en þar fundum við ekkert nothæft enda rennur áin mikið til í djúpum gljúfrum þegar ofar er komið.

Þegar hér var komið sögu, um klukkan 13, var umferðin á þjóðvegunum aðeins farin að aukast, en var samt ekki orðin það mikil að hún væri neinum til ama.  Örlítið regn leið hjá á skömmum tíma, en að mestu leyti gátum við notið þess að vera loksins í svolitlum meðbyr þessa 35 kílómetra leið sem lá hægt og rólega niður í móti næstum alla leið frá virkjuninni við Búrfell að litlu hverfisbúðinni í Árnesi.

Eftir stutt hádegishlé við Árnes var haldið í vesturátt að Skeiða- og Hrunamannavegi (30) og þaðan beygt í norður í átt að Flúðum.  Eftir að hafa farið yfir Stóru-Laxá á nýju og glæsilegu brúnni við Skarð í Laxárholti var beygt til vesturs í átt að Auðsholti um Auðsholtsveg (340) og honum fylgt að Langholtsvegi (341) að Flúðum sunnan megin. 

Þegar hér var komið sögu, eftir tæplega 200 kílómetra hjólaferð, var farið að draga mikið af okkur og skórinn hans Sigga farinn að meiða hann það mikið að við ákváðum að stytta leiðina aðeins og einfalda það sem eftir var.

Eftir stutt stopp á Flúðum var þess vegna ekki farið beint í norður, um Skeiða- og Hrunamannaveg (30) yfir Brúarhlöð og alla leið að Geysi, heldur í staðinn hjólað um Bræðratunguveg (359) að Biskupstungnabraut (35) í norðurátt að Laugarvatnsvegi (37).  Þegar komið var á Laugarvatnsveginn og þar með inn á Gullna hringinn, fundum við fyrir því að umferðin hafði aukist töluvert og meira var um bílstjóra sem voru svolítið óþolinmóðir við framúrakstur.  Ferðin sóttist samt vel og við komum að Laugarvatni um klukkan 17. 

Þegar hér var komið var Siggi búinn að hringja heim og biðja um far til Reykjavíkur.  Skórinn var farinn að meiða of mikið og þrátt fyrir að klára ekki þessa ferð var Siggi búinn að stórbæta persónulegt lengdarmet.  Hann hafði lokið 230 kílómetrum af leiðinni, en fram að þessu hafði lengsti samfelldi hjólatúrinn hans verið um 125 kílómetrar. 

Við Hartmann ákváðum að halda áfram enda alveg ómeiddir og ég laus við lærkrampana, en við tókum samt þá ákvörðun að stytta og einfalda töluvert þá leið sem eftir var.  Í stað þess að fara um Þingvelli, Grafning og Nesjavallaleið, ákváðum við að fara stystu og einföldustu leið, gegnum Þingvelli, yfir Mosfellsheiði og beinustu leið til Reykjavíkur. 

Styttingin var ekki nema 35 kílómetrar, en það munaði miklu að þurfa ekki að klifra yfir snarbrött Dyrfjöllin, í allt að 15% halla.  Við sáum fram að ná samt þeim áfanga að komast yfir 300 kílómetra í heildina þennan dag og gátum þar með verið sáttir við ferðina í heild.

Frá Laugarvatni hjóluðum við þess vegna Lyngdalsheiðarveg (365), þótt upphaflega áætlunin hafi gert ráð fyrir því að hjólaður yrði Gjábakkavegur, sem er gamli og frekar grófi malarvegurinn milli Laugarvatns og Þingvalla.  Þessi rúmlega 20 kílómetra langi malarvegur liggur um Laugarvatnsvelli og framhjá gígaröðinni í Barmahrauni, við bæði Litla- og Stóra-Dímon. 

Við völdum í staðinn malbikuðu leiðina um Lyngdalsheiði og Þingvallaveg þó umferðin hafi verið farin að þyngjast svolítið.  Þar sem klukkan var að nálgast kvöldmatarleytið bjuggumst við við því að eitthvað myndi draga úr umferð á meðan við hjóluðum yfir heiðina og það reyndist rétt giskað.

Þegar komið var inn í þjóðgarðinn á Þingvöllum völdum við að fara um Vallarveg (361) meðfram Þingvallavatni frekar en Þingvallaveg (36), þar sem alltaf er mun meiri umferð. Þegar hér var komið í ferðinni vorum við orðnir nokkuð sannfærðir um að okkur myndi takast að klára ferðina, þótt við hefðum þurft að gera nokkrar breytingar á leiðinni. Veðrið hafði haldist gott þrátt fyrir nokkurn vind og við höfðum næstum alveg sloppið við rigningu. Nú var sól farin að síga á himninum og við héldum vel áfram þrátt fyrir þreytu og krampa öðru hverju.

Eftir stutt stopp við Þjónustumiðstöðina á Þingvöllum héldum við upp á Mosfellsheiðina í átt til Reykjavíkur. Þegar komið var að afleggjaranum við Grafning kom hins vegar eitthvað skrýtið hljóð í hjólið hjá Hartmanni. Við stoppuðum stutt í vegkantinum og sáum þá að einn teinninn í afturgjörðinni hafði slitnað. Þar sem við höfðum engin verkfæri til að takast á við þetta beygðum við hann einfaldlega utan um næstu teina við hliðina og héldum áfram klifrinu upp á heiðina.

Lengi vel horfðum við löngunaraugum í átt að Kjósarskarðsafleggjaranum, sem við vissum að væri hæsti punkturinn sem eftir var á leiðinni. Þaðan yrði ferðin aðeins auðveldari, þegar við þyrftum „bara“ að rúlla í gegnum Mosfellsbæ og áfram vestur í átt að Reykjavík.

Á meðan við hjóluðum afganginn af leiðinni yfir Mosfellsheiðina horfðum við á sólina smám saman nálgast sjóndeildarhringinn fyrir norðvestan Reykjavík. Ýmsar hugsanir liðu gegnum hugann um ævintýri dagsins, allt það útsýni sem við höfðum séð og þær upplifanir sem ferðin hafði gefið okkur fram að þessu. Þegar loks var komið fram hjá Úlfarsfelli og borgin blasti við fór feginleikinn að gera vart við sig. Bráðum gætum við lagt hjólunum og notið þess að hafa klárað ævintýrið, jafnvel komist í góða slökun í heitum potti eða góðri sturtu.

Leiðir okkar Hartmanns skildu við Úlfarsá vestast í Úlfarsárdal, þar sem Hartmann hélt heim í Grafarvoginn og ég rúllaði upp í Árbæ. Að baki var langur dagur, 18 klukkustundir síðan við lögðum af stað; við höfðum hjólað í 15 og hálfa klukkustund og lokið hjólatúr sem varð í heildina 301 kílómetri.

Meðalhraðinn var þess vegna rétt undir 20 km/klst, sem verður að teljast nokkuð gott miðað við vindinn sem stríddi okkur allan fyrri part dagsins og alla þá malarvegi sem við þvældumst um nærri Þjórsánni. Með þessu ævintýri höfðum við sýnt og sannað að með því að halda sæmilegum meðalhraða er vel hægt að hjóla yfir 300 kílómetra á lengsta degi ársins hér á landi. Og það besta er að við höfðum líka sannað það mikilvægasta af öllu: það er hægt að gera þetta allt um leið og maður hefur verulega gaman af því.