Síðar í mánuðinum ákvað ég að fara í hjólatúr upp að Kistufelli í minningu hans og datt í hug að bjóða félögum mínum úr Fjallahjólaklúbbnum með. Frá Esjumelum liggur grýttur jeppaslóði sem er sæmilega fær hjólandi fólki. Það getur þurft að ganga öðru hvoru og gott að vera í góðu formi eða á rafmagnshjóli. Útsýnið er stórfenglegt á leiðinni og mikil náttúrufegurð. Við vorum 11 sem hjóluðum upp jeppaslóðann, tvær gengu upp að Steini og ein upp frá Esjumelum.
Eftir hjólatúrinn héldum við minningarkaffi í klúbbhúsinu að Sævarhöfða 31. Samtals komu um 25 manns þangað og við gátum nýtt nýgerða aðstöðu utandyra í blíðskaparveðri. Ég vil nota tækifærið og þakka fyrir samhygð og hlýhug fólks í okkar garð á þessum erfiðu tímum.
Laugardaginn 6 desember hjóluðum við nokkur úr Fjallahjólaklúbbnum í fallegu veðri að hvílustað Viktors í Garðakirkjugarði. Esjan skartaði sínu fegursta þegar við hjóluðum til baka meðfram sjónum. Rétt eins og hún væri að afsaka sig.
Ég held að flest börn á Íslandi fái að kynnast hjólreiðum, en svo taka mörg þeirra ökupróf og þá fer hjóladögunum fækkandi. Það var raunin með son minn, en við áttum marga góða hjólatúra saman fram að þeim tímapunkti. Hann tók þátt í þriðjudagskvöldferðum í nokkur sumur. Mikill stuðpinni og óþrjótandi orka.
2014 var fyrsta hjólaferð Viktors utan höfuðborgarsvæðisins. Flókadalur, 18 km hringleið að mestu á malarvegi. Það gekk ekki vel framan af, snáðinn var í miklu óstuði og tuðaði og tuðaði. Þegar ég ætlaði að gefast upp eftir 23 kílómetra og snúa við vildi hann það alls ekki. Við nánari eftirgrennslan var honum allt of heitt. Mamman hafði jú pínt hann í lopapeysu. Hann fékk þá að kasta af sér klæðum og eftir það var hann hinn hressasti og hjólaði restina af hringnum blaðskellandi án nokkurra vandkvæða.
Óshlíðin, á milli Bolungarvíkur og Hnífsdals er fögur en hrikaleg. Við hjóluðum hana líka 2014 og Viktor átti ekki orð hvað þetta var geggjuð leið. Þegar við nálguðumst vitann sem er beint á móti Bolungarvík, þá sprakk dekkið á mínu hjóli. Úff, og þá kom í ljós að hjólataskan með peningum, síma og viðgerðadóti varð eftir á þvottaplani bensínstöðvarinnar á Ísafirði, við þvoðum hjólin áður en við lögðum á Óshlíðina. Þannig að við gátum ekki hringt í afa til að sækja okkur. Ekki gat ég hjólað á hans hjóli, það var allt of lítið fyrir mig. Ekki gat ég sent hann einan hjólandi í gegn um göngin og ekki til baka Óshlíðina, ég var ekki göngufær sökum ónýtra hnjáliða. Annars hefðum við getað gengið út á aðalveginn og fengið aðstoð hjá einhverjum. Það komu loks ferðamenn akandi, en þau voru bara með eitt pláss í bílnum og ekki með síma sem virkaði á Íslandi. Ég vildi ekki skilja hann einan eftir, honum myndi fara að leiðast með ófyrirsjáanlegum afleiðingum. Hann var æði uppátækjasamur, alls óhræddur og mikill klifurgaur. Svo ég sendi hann með þeim í bílnum. Sagði þeim að stoppa í Króknum, hann myndi rata þaðan til afa og ömmu. Svo leið og beið og loks kom pabbi akandi á jeppanum og náði í mig og hjólin. Hjólataskan var enn á sínum stað á bensínstöðinni og öll verðmæti ennþá í henni. Enda eintómt úrvalsfólk þarna fyrir Vestan. Við gæddum okkur svo á vöfflum sem amma bakaði fyrir okkur og heitu kakói til að ná úr okkur hrollinum.
Eftirminnileg er hjólaferð okkar að eldgosinu í Geldingardölum í maí 2021. Ég var búin að bjóða strákunum að fara að eldgosinu, en þeir voru alveg, neei, við erum búnir að sjá þetta í sjónvarpinu. Döööh, það er ekki sambærilegt. En svo var eldri strákurinn hvattur til að fara af erlendum netspilafélögum sínum. Þeir áttu ekki orð yfir því að búa í 40 km fjarlægð frá virku eldfjalli og ekki búinn að fara að því. Við gengum tvö að eldgosinu og þegar Viktor spurði stóra bró hvernig var, þá átti hann ekki nógu stór lýsingarorð til að lýsa upplifun sinni. Svo Viktor ákvað að fara líka. Við hjóluðum frá bílastæði við Fagradalsfjall, inn í Meradali og gengum þaðan upp að eldspúandi gígnum. Þegar við vorum komin inn í Meradal, í bongóblíðu sneri Viktor sér við og sagði: „Mamma, þó að við förum ekki lengra en þetta, þá er þessi dagur nú þegar orðinn frábær“. Gangan upp úr Meradölum tók hálftíma og þá gátum við barið dýrðina augum. Ég sá á veðurspánni að vindurinn myndi snúa sér um miðjan dag og það stóðst, við vorum með vindinn í bakið báðar leiðir. Stórkostleg upplifun og dásamlegt innlegg í minningarbankann.
Enginn veit sína æfi fyrr en öll er, ég er glöð í dag að hafa myndað og skrásett samverustundirnar okkar. Minningarnar lifa og hægt að ylja sér við þær um ókomna framtíð eftir að ástvinur fellur frá. Hvíl í friði Viktor minn, við tökum svo hjólatúr saman um Sumarlandið þegar minn tími kemur. Þú lóðsar þá mömmu gömlu í það skiptið.
Birtist fyrst í Hjólhestinum, mars 2026