Að öllu framangreindu, ætti Frakkland þá ekki að vera paradís hjólreiðamannsins? Ef uppbygging umferðarmannvirkja fyrir hjólreiðar er svarið, þá er Frakkland langt á eftir flestum nágrannalanda sinna. Landið er vissulega stærra og strjálbýlla en þau flest en það eru samt tæplega 70 milljón manns sem búa í landinu, auk þess sem það er fjölsóttasta ferðamannaland í heimi. Kannski þarf ekki alla þessa stíga ef nóg er til af öruggum vegum með lítilli bílaumferð. Sögurnar af þeim eru á ýmsa lund.

Vilji maður vita hvernig er að hjóla einhversstaðar, þá er vænlegra til árangurs að hjóla þar en að lesa um það. Það var það sem ég gerði í nóvember 2025. Þá fórum við hjónin í húsbílaferð með Pétri vini okkar (sjá grein um aðra húsbílaferð með honum í 2025-Hjólhestinum). Ferðin hófst í Ghent í Belgíu með því að ég keypti mér reiðhjól. Nú á ég reiðhjól sem bíður mín í útlöndum. Við ætluðum að kynna okkur rómaða hjólreiðamenninguna í Strassborg en það vetraði snemma í norðanverðu Frakklandi og við drifum okkur suður á bóginn. Hluta leiðarinnar ókum við á landvegunum. Mér sýndist umferðin á þeim vera hröð og ekki mikið pláss fyrir blandaða umferð bíla og reiðhjóla. Þetta var samt ekki nógu löng leið til að dæma allt landið út frá.

Þegar við Pétur loksins stigum á reiðhjólin okkar var það suður við Miðjarðarhaf, í nágrenni Nice. Þar háttar svo til að þorp og borgir eru nánast samvaxin meðfram allri ströndinni. Svæðið er þéttbýlt og er vinsæll áfangastaður ferðafólks. Sérmerktur tveggja reina hjólastígur liggur samsíða göngustíg og akvegi langar leiðir meðfram sjónum. Á honum var mikil umferð hjólandi fólks. Þar sem leiðin lá gegnum borgir var erfiðara að komast leiðar sinnar. Stígurinn var ekki jafn vel skilgreindur þar og jafnvel ekki til staðar. Þar þurfti víða að taka þátt í umferðinni með bílum og mótorhjólum. Þetta krafðist fullrar athygli. Sem betur fer var þetta ekki fylleríistúr. Slík samsetning myndi ekki ganga upp. Umferðin var þétt og hröð, þó komið væri fram yfir miðjan nóvember. Það gladdi okkur að sjá hve vel þessi samsetning virtist ganga upp; bílstjórar virtust hafa þolinmæði og skilning gagnvart hjólreiðafólki, þó það kæmist ekki yfir á sama hraða og bílarnir. Almennt séð var fólk þarna tillitssamt og kurteist. Þegar við hjóluðum upp í landið, í átt til fjalla, var umferðin ekki jafn þétt en við urðum samt að hafa okkur alla við að gæta okkar á henni og fylgjast með hvar sérmerktu hjólaleiðirnar voru (ýmist sérstakir stígar eða afmarkaður kantur á vegum). Við náðum ekki að finna og prófa margar fáfarnar leiðir. Bakaleiðin frá „fjalla“túrnum okkar var þó eftir slíkum vegi. Þá brunuðum við niður á láglendið og áttum veginn nánast einir. Það var dýrðleg skemmtun.

Þetta var allt of stuttur túr og lítil reynsla. Það er varla að það taki því að skrifa pistil um þetta lítilræði. En áhuginn var kveiktur. Nú erum við hjónin búin að fá inni í listamannaíbúð í Dordogne-héraði. Þar verðum við allan október 2026. Þetta er allt öðruvísi umhverfi en þar sem við vorum við Miðjarðarhafið. Þarna er færra fólk, minni umferð en þéttriðið net af allskyns vegum. Mig grunar sterklega að Nína taki að sér að vera listamaðurinn í þessari dvöl en að ég verði á ferðinni á hjólinu dagana langa. Mikið hlakka ég til. Kannski verður eitthvað bitastæðara til að skrifa um í Hjólhestinn eftir þá dvöl.

Birtist fyrst í Hjólhestinum, mars 2026