Fjallahjólaklúbburinn

Á undanförnum árum hefur ekkert tillit verið tekið til óvarinnar umferðar. Þessi samgönguæð er það mikilvæg að nauðsynlegt er að sem flestir geti nýtt sér hana.

Nú held ég að það sé kominn tími til þess að ráðamenn togi hausinn upp úr sandinum og átti sig á því að þeir sem ekki kjósa einkabílinn þurfa líka að komast greiðlega á milli staða. 

Það er með öllu óþolandi að standa frammi fyrir því trekk í trekk að þurfa lengja leið sína á milli staða vegna þess að ekki sé gert ráð fyrir annarri umferð en akandi. Nægir að nefna öll þau fjölmörgu mislægu gatnamót sem reyst hafa verið undanfarin misseri sem í flestum, ef ekki öllum tilfellum eru með öllu ófær fyrir óvarða umferð. 

Það ver nú á haustmánuðum sem ég benti konunni minni á að heimilisbíllinn okkar væri sífellt minna notaður. Heilu og hálfu vikurnar stóð hann fyrir utan heimilið engum til gagns og því settist ég niður og sló saman lauslega hvað hann kostaði okkur. Við áttum hefðbundinn fjölskyldubíl, Toyota Rav 4 sem reyndist okkur bara vel á meðan við áttum hann. Eins og svo margir aðrir voru við, ungt fólkið, með hann á lánum og því ærinn kostnaður í hverjum mánuði að reka bílinn.

 Eftir að hafa slegið því saman að bíllinn gæti ekki kostað okkur minna en 550-600 þúsund árlega með öllu tilheyrandi kastaði ég því fram, meira í gríni en alvöru hvort við ættum ekki hreinlega að selja bílinn. Það væri ábyggilega hægt að finna ýmislegt skemmtilegra til að gera  við þá aura sem færu í bílinn.

Viku seinna var bíllinn farinn, og þá aðallega fyrir tilstuðlan konu minnar. Hún var gallhörð á því að við þyrftum ekki bílinn og þegar ég hafði gert henni grein fyrir kostnaðinum sá hún ekki sólina fyrir því sem í bílinn fór. 

Það er vægt til að orða tekið að fjölskyldur okkar beggja þótti þetta uppátæki vera hreinasta glapræði. Við nýbakaðir foreldrar, sonur okkar var þegar bíllinn var látinn gossa tæplega eins árs og því þótti fólki þetta algjör firring.

Það ætti kannski líka að koma fram í þessu samhengi að ég er bílasali sem gerir dæmið kannski enn undarlegra.

"Ha, áttu ekki bíl? - Bíddu hvernig kemstu á milli staða? - en þegar þú ferð með alla fjölskylduna? - Eða að versla?" Allt saman spurningar sem ég hef fengið ótrúlega oft seinustu mánuðina. Í sannleika sagt hef komist til vinnu alla daga í vetur á reiðhjólinu án teljandi vandræða. Við förum reglulega öll saman hér á heimilinu út, útréttum og verslum og gerum það sem þarf að gera. Allt á reiðhjólinu. Strákurinn okkar sem hélt upp á eins árs afmælið sitt í desember síðastliðnum er í sér vagni sem við drögum á eftir á okkur á hjólunum og er þar dúðaður eftir aðstæðum.

Að versla er líka sáraeinfalt. Ég verð að vísu að játa það að verslunarferðirnar eru - og verða í raun að vera á margan hátt nokkuð skilvirkari. Við fórum til að mynda í núna um helgina í Bónus og versluðum til heimilisins fyrir vikuna - rétt um 15 þúsund krónur. Fimm pokar. Fyrir slíka ferð erum við með sérstakan farangursvagn sem bara þetta nánast allt saman. Það litla sem ekki komst þar fór í vagninn til sonar míns sem einnig er búinn fínu farangursrými aftan við sætin sem hann situr í.

 Það er ekki laust við að frasinn "djöfulsins harka er þetta" sér farinn að þreytast aðeins líka. Ómar í eyrum mér um leið og blæs meira en 5 m/s og smá úrkoma gerir vart við sig. Málið er einfalt. Búa sig eftir aðstæðum, og þá er þetta ekkert mál. Ég eyði minni tíma í ræktinni en hef aldrei verið í betra formi. 

Svona að lokum vil ég benda þeim sem fullyrða að þeir hafi ekki tíma til að hjóla að það þarf síst að taka lengri tíma þegar dæmið er reiknað til enda. Ekki man ég til þess upp á síðkastið að hafa þurft að leita að bílastæði, eða þurft að skafa. Ansi drjúgur tímasparnaður þar. Ég sjálfur hjóla tæpa 7 km í vinnu og á góðum degi tekur það mig innan 15 mínútur. Getur líka tekið allt upp 25 mínútur en einu get ég lofa að það er ekki háð árekstrum, traffík eða neinu slíku. Á bíl var ég frá 10 og uppí 15 mínútur að fara þessa leið, en um leið og ég þurfti að leita að stæði eða skafa eða gera eitthvað meira en bara að keyra beint á milli þá er þetta svipaður tími þegar allt kemur til alls.

Fyrir alla þá sem eru að stíga sín fyrstu skref í þessu vil ég benda á heimasíðu Íslenska fjallahjólaklúbbsins sem er full af fróðleik og nýtilega efni fyrir byrjendur;

http://www.fjallahjolaklubburinn.is

Ef einhverjar spurningar vakna varðandi eitthvað sem ekki finnast svör við á síðunni er um að gera að smella spurningu inn á spjallborðið hjá okkur.

Það er alls ekki fyrir alla að hjóla allt árið um kring, en í ansi mörgum tilfellum mætti hvíla bílinn heima og hjóla eða ganga. 

Það er góðs viti að menn séu að vakna. Næg skemmdarverk hafa þegar verið unnin á hálendi Íslands undanfarin misseri. Eitt skildi ég heldur aldrei í þessari umræðu um Norðurveg, Þegar erfitt getur reynst að halda öllum heiðum opnum á núverandi leið norður í land. Hvernig átti þá Norðurvegur að vera raunhæfur kostur í þeirri hæð sem hann er ?

 Ég er enginn sérfræðingur um vegagerð en þetta er alltént það fyrsta sem ég spurði sjálfan mig. Fyrir utan þá staðreynd að þessi vegur hefði sjálfsagt að mestu verið nýttur undir þungaflutninga sem ég held að eigendur sumarbústaða í Grímsnesi hefðu ekki verið par hrifnir af. Að því Ógleymdu að þeir vegir sem þar eru fyrir eru á engann hátt undir þann aukna umferðarþunga búnir.

1-0 fyrir Ísland í þessu máli. 

Í speglinum gær komu ansi merkilegar upplýsingar í þessu máli fram í dagsljósið. Fyrir svörm sat Þorseinn Jónsson sem svaraði spurningum fyrir hönd umhverfisstofnunar. Í viðtalinu við hann kom fram að langtíma áhrif af völdum brennisteinsvetni í andrúmslofti séu í raun óþekkt. Einungis ein mælistöð er nú í gangi sem mælir brennisteinsvetni og er hún stödd á Grensás. Þegar og ef Bitru- og Hverahlíðavirkjun verða teknar í gagnið verður losun þeirra á brennisteinsvetni fimmfalt meiri en öll náttúruleg losun á landsvísu.

Ég fyrir mína parta er ekkert sérstaklega hrifinn af því að vera gerður að einhversskonar tilraunadýri á vegum Landsvirkjunar. Þorsteinn Jónsson talaði einnig um að varhugavert gæti verið í framtíðinni að beina ferðamönnum inn á svæðið. Í því samhengi nefndi hann sérstaklega útivistar fólk sem færi um svæðið hjólandi eða gangandi, undir líkamlegri áreynslu eins og það var orðað, því það gæti hugsanlega haft skaðleg áhrif á viðkomandi. 

Þetta þýðir fyrir mér að það sé ekki einungis búið að rústa þessu svæði útlitslega séð heldur getur verið meira og minna stórvarasamt að vera þarna á ferðinni. Það er í það minnsta ljóst að þessum fréttaflutningi morgunblaðsins og orðum Þorsteins Jónssonar ber ekki saman. 

Svona í lokin þá verð ég hinsvegar að viðurkenna að ég hef séð umsögn Umhverfsstofnunar. Enda er þetta eingöngu byggt á þessu viðtalið við Þorstein í speglinum

Annað sem vert er að nefna er að aldrei hafa borist jafn margar athugasemdir við einstaka framkvæmd á vegum landsvirkjunar. Rétt um 400 athugasemdir ef mér skjátlast ekki. Þetta ætti heldur betur að þagga niðrí þeim landsbyggðarröddum sem ómuðu hvað hæst í kringum hryllinginn við Kárahnúka, og fullyrtu að Höfuðborgarbúar væru á móti öllum framkvæmdum nema þær væru þeim til góða.

Þetta eru tölur sem koma ekki á óvart. Það virðist vera bara einn viðurkenndur samgöngumáti á Íslandi, einkabíllinn. Þeir sem kjósa aðra samgöngumáta þurfa að glíma við alls kyns tálma, hvort sem það er um að ræða hjólandi, gangandi eða þá sem kjósa almenningssamgöngur sem eru því miður rýrar hér á höfuðborgarsvæðinu.

Við búum því miður við þá óþægilegu staðreynd, að því er virðist, að hér á landi sé ekkert samgönguráðuneyti. Ég hélt að þegar við værum laus við fráfarandi bílamálaráðherra Sturla Böðvarsson að eitthvað myndi breytast, en það lítur ekki út fyrir það.

Svo vogar akandi fólk sér að hvarta yfir aðstöðuleysi. Staðreyndin er hinsvegar sú að það eru allar framkvæmdir í samgöngumálum miða að því greiða götu bílsins. Nu er ég ekki að segja að það eigi ekkert að gera í þeim málum en þegar ráðist er í gerð mislægra gatnamóta, jarðgangna og annarra mannvirkja er lágmark að gera ráð fyrir annarri óvarinni umferð í leiðinni. Það er óþolandi að fólki sem kýs vistvænar samgöngur sé refsað á þennan hátt.

Það sem fólk kannski áttar sig ekki á en ætti að vera öllum sýnilegt er að það er allar götur að breikka og stækka en bílunum fjölgar hins vegar bara hraðar en svo að þessar framkvæmdir haldi í við aukningu bílanna. Það er árviss viðburður að verða að fá haustfréttir af því að fólk sé fast í umferðinni þegar skólarnir byrja. Í öllum þessum teppum er það hending ef maður sér fleiri en einn í bíl. Við árslok árið 2006 voru skráðir rétt rúmlega 275.000 bílar á Íslandi. Bíllinn verður ekki leystur svo auðveldlega af hólmi en það er ekkert minna en sjálfsagt að bjóða fólki upp á valkosti.